ဓမၼပဒအေတြးအျမင္ - ၁၇
# စိတ္ဆိုးေဒါသကို စြန္႕ပယ္သင့္ပါတယ္။
မာနကို စြန္႕ပယ္သင့္ပါတယ္။
သံေယာဇဥ္အားလံုးကို ေက်ာ္လႊားသင့္ပါတယ္။
ခႏၶာငါးပါး နာမ္ရုပ္တရားမွာ မၿငိတြယ္သူ
စိုးရိမ္ေၾကာင့္ၾကမရိွသူဆီကို
ဆင္းရဲဒုကၡေတြ မက်ေရာက္ႏုိင္ပါဘူး။
#အမ်က္ေဒါသထြက္သူကို
ေမတၱာတရားနဲ႕ ေအာင္ျမင္ႏုိင္ပါတယ္။
မေကာင္းတာကို
ေကာင္းတာနဲ႕ ေအာင္ျမင္ႏုိင္ပါတယ္။
ႏွေျမာဝန္တိုကပ္ေစးနဲသူကို
ေပးကမ္းစြန္႕ၾကဲတာနဲ႕ ေအာင္ျမင္ႏုိင္ပါတယ္။
မွားယြင္းစကားေျပာဆိုသူကို သစၥာစကားေျပာဆိုတာနဲ႕ ေအာင္ျမင္ႏုိင္ပါတယ္။
အမ်က္ပါတဲ့သစ္သား တန္ဖိုးနည္းသြားတယ္။
အမ်က္ပါတဲ့ရတနာ တန္ဖိုးက်သြားတယ္။
အမ်က္ထြက္တဲ့လူဟာ အျပစ္အနာအဆာမ်ားသူ၊
အဖိုးမတန္သူ ျဖစ္သြားတယ္။
စိတ္ဆိုးေဒါသ အျပစ္ရ။
ေဒါသမ်ား ေသာကပြား။
မီးပံုၾကီးရဲ႕ အစဟာ မီးပြားေလးပါ။
အမိႈက္ကစ ျပႆာဒ္မီးေလာင္ မျဖစ္ေအာင္ သတိပညာ ေဆာင္။
ေဒါသမျဖစ္ရင္ အျပစ္ကင္းစင္။
ေဒါသမရိွ ေအးခ်မ္း၏။
ေဒါသမထြက္ ခ်ီးမြမ္းအပ္။
ေဒါသမထြက္ နတ္ျပည္တက္။
မညွဉ္းဆဲရင္ မဆင္းရဲဘူး။
ကဲ့ရဲ႕ခံရတာဟာ ေလာကသဘာဝပါ။
ေဒါသထြက္စရာမဟုတ္ဘူး။
#ေလာကမွာ အကဲ့ရဲ႕လြတ္သူ မရိွပါဘူး။
လံုးဝ အကဲ့ရဲ႕ခံရသူ၊
လံုးဝ အခ်ီးမြမ္းခံရသူဆိုတာ
ဘယ္ေတာ့မွ ရိွမွာ မဟုတ္ပါဘူး။
#မက်ိဳးမျပတ္ (ေကာင္းျမတ္) အက်င့္ရိွတဲ့၊
သီလဂုဏ္ သမာဓိဂုဏ္ ပညာဂုဏ္ နဲ႕ ျပည့္စံုသူကို
ပညာရိွေတြဟာ ဟုတ္တိုင္းမွန္စြာ သိျမင္ၿပီး
ေန႕စဥ္ေန႕တိုင္း ခ်ီးမြမ္းၾကပါတယ္။
ေမတၱာဓာတ္နဲ႕ ဗုဒၶျမတ္စြာ
ေဆာင္ႏွင္းခဲ့ ေအာင္ျခင္းအနႏၱပါ။
ေဒါသေရွာင္၊ ေမတၱာေဆာင္၊
ဒုစရိုက္ေရွာင္၊ သုစရိုက္ေဆာင္။
ဒုစရိုက္ ႏွင့္ သုစရိုက္ မွတ္စုအက်ဥ္း
ကာယဒုစရိုက္(၃)ပါး
၁။ သူတစ္ပါးအသက္ကို သတ္ျခင္း၊
၂။သူတစ္ပါးပစၥည္းဥစၥာကို ခိုးဝွက္လွည့္ပတ္ယူျခင္း၊
၃။ ကာမဂုဏ္ ေဖာက္ျပန္ယုတ္မာစြာ က်င့္ျခင္း၊
ဝစီဒုစရိုက္(၄)ပါး
၁။ မဟုတ္မမွန္လိမ္ညာေျပာဆိုျခင္း၊
၂။ ကုန္းတိုက္ေျပာဆိုျခင္း၊
၃။ ၾကမ္းတမ္းရိုင္းစိုင္းစြာ ေျပာဆိုျခင္း၊
၄။ အက်ိဳးမရိွ သိမ္ဖ်င္းေသာစကားေျပာဆိုျခင္း၊
မေနာဒုစရိုက္ (၃)ပါး
၁။သူတစ္ပါးဥစၥာကို အေခ်ာင္မတရားၾကံစည္ျခင္း
၂။သူတစ္ပါး ပ်က္စီးေအာင္ ၾကံစည္ျခင္း၊
၃။အယူအျမင္ လြဲမွားျခင္း (အထူးသျဖင့္
ကံ၊ ကံ၏အက်ိဳး ကို မယံုၾကည္ျခင္း)
လိုခ်င္တပ္မက္မႈ (ေလာဘ)၊
အမ်က္ထြက္မႈ (ေဒါသ)၊
အသိဉာဏ္ကင္းမဲ့မႈ (ေမာဟ) တို႕သည္
ဒုစရိုက္ (အကုသိုလ္ကမၼပထ) ၏ အေျခခံေရေသာက္ျမစ္မ်ား ျဖစ္ၾကသည္။
အကုသိုလ္ ဒုစရိုက္သည္
အျပစ္ရိွ၍ ဆိုးက်ိဳးေပးသည္။
ဒုစရိုက္(၁၀)ပါး၏ ဆန္႕က်င္ဘက္သည္ သုစရိုက္(၁၀)ပါး ျဖစ္သည္။
လိုခ်င္တပ္မက္မႈမရိွ၊ စြန္႕လႊတ္ျခင္း(အေလာဘ)၊
အမ်က္မထြက္ စိတ္ထားႏူးညံ့ျခင္း (အေဒါသ)၊
အမွန္တရားကို သိျမင္နားလည္ျခင္း (အေမာဟ) တို႕သည္ သုစရိုက္ (ကုသိုလ္ကမၼပထ) ၏ အေျခခံေရေသာက္ျမစ္မ်ား ျဖစ္ၾကသည္။
ကုသိုလ္ သုစရိုက္ သည္
အျပစ္ကင္း၍ ေကာင္းက်ိဳးေပးသည္။
၁။ မိမိကိုယ္တိုင္ျပဳလုပ္ျခင္း၊
၂။ သူတစ္ပါးအား တိုက္တြန္းျခင္း၊
၃။ ခ်ီးမြမ္းေျပာဆိုျခင္း၊
၄။ သေဘာတူခြင့္ျပဳျခင္း၊
ကိုယ္တိုင္၊ တိုက္တြန္း၊ ခ်ီးမြမ္း၊ စိတ္တူ ဟူ၍ -
တစ္မ်ိဳးလွ်င္ (၁၀)ပါးစီ ရႏိုင္ေသာေၾကာင့္
ဒုစရိုက္(၄၀) / သုစရိုက္(၄၀) ျဖစ္သြားသည္။
ဒု= မေကာင္းေသာ၊ စရိတ= အေလ့အက်င့္စရိုက္
သု= ေကာင္းေသာ၊ စရိတ= အေလ့အက်င့္စရိုက္
(ရည္ညႊန္းကိုးကား - ဓမၼပဒ၊ ေကာဓဝဂၢ)
အ႐ွင္ဉာဏဝရ(ပါရမီ)
